Hej. Link: http://keygenjukebox.com/ . Nie będę nic opisywał . Posłuchajcie sami!

PS. Jak narazie wszystkim informatykom, którym to pokazałem, muzyka przypadła do gustu. Natomiast nie-informatycy stwierdzili, że tego nie da się słuchać. Niesamowite, co? ;D

PS2. W końcu udało mi się napisać coś bardziej na luzie, bo już się niektórzy podśmiewali.

Sam dopiero zaczynam przygodę z programowaniem mikrokontrolerów i wiem, co się z tym wiąże. Nie jest łatwo zacząć. Najtrudniej jest, gdy ktoś w ogóle nie programował wcześniej, albo programował w języku wysokiego poziomu (Java, basic, etc.). Prawdę mówiąc kod programów pisanych w C dla avr wcale nie jest czytelny. Jeśli ktoś nie siedzi w tym dostatecznie długo, to nie jest w stanie spamiętać wszystkich rejestrów, a operacje bitowe tylko pogarszają sprawę. Nieczytelność kodu doskonale obrazuje poniższy przykład. (Jest to prosty program, który zmienia stan diody po przerwaniu INT0.

Zobacz więcej »

Od pewnego czasu próbowałem programować mikrokontrolery avr na moim laptopie (vista, linux). Niestety nie mam lpt, a programator usbAsp nie działał w żadnej wersji i konfiguracji. Zdesperowany postanowiłem zakupić gotowy programator. Wybór padł na KamProg firmy kamami i muszę przyznać, że zaczął działać prawie od razu.

Po podłączeniu trzeba było wgrać nowy firmware ze strony producenta (gotowa aplikacja, zero problemów). Po wgraniu firmware programator działa bez zarzutu. Mogę więc polecić go osobom, które zastanawiają się nad wyborem programatora.

Trzeba tylko pamiętać, aby podłączyć i masę, i + zasilania zewnętrznie, zarówno do układu, jak i programatora.

PS. Dodałem ten wpis, bo wciąż jeszcze pamiętam stresy związane z szukaniem programatora.

UPDATE

Po kilku miesiącach używania, muszę dodać, że bardzo brakuje mi możliwości używania go na linuxie.

Przeglądając datasheet regulatora lm317 natknąłem się na ciekawy schemat układu, który ogranicza natężenie przepływającego prądu. Schemat wygląda następująco:

Limit natężenia jest równy:

I_limit = 1,2/R₁

Układ co  prawda według instrukcji ma służyć ograniczaniu natężenia, ale w praktyce można go wykorzystać jako zabezpieczenie przeciwzwarciowe lub aktywne obciążenie.

Dodam, że układ jest bardzo precycyjny i temperatura nie ma wpływu na jego pracę. Po więcej informacji zapraszam do niektórych datasheet-ów lm317.

PS. Co do obiecanej drugiej części wpisu na temat czujników pojemnościowych, to niestety musicie jeszcze trochę poczekać: zamówione części jeszcze do mnie nie dotarły.

Zastanawiałeś się kiedyś jak działają bezdotykowe czujniki, które reagują na przyłożenie ręki? Chciałbyś taki czujnik zbudować? Jest to niezwykle proste, a potrzebne części kosztują grosze! Nie musisz kupować kosztownych przełączników pojemnościowych. Zrób to sam!

Sposób I – mikrokontroler i rezystor

Tak. Jak już czytaliście na blogu od pewnego czasu interesuję się elektroniką, więc stwierdziłem, że warto coś w tej materii napisać.

Dość niedawno przez przypadek byłem świadkiem debaty jak zrobić estetyczny włącznik światła w biblioteczce. Wtrąciłem się do rozmowy i zauważyłem, że można zrobić czujnik bezstykowy i ukryć go we wnętrzu szafki. Pomysł od razu zyskał aprobatę i zostałem poproszony o wykonanie takiego gadżetu. Masz babo placek! Nigdy wcześniej nie budowałem podobnego urządzenia.

Po powrocie do domu bez zwłoki zacząłem eksperymentować i otrzymałem nader interesujące wyniki. Przedstawię je tutaj, a wszystkich zachęcam do robienia w domu tych samych eksperymentów.

W sieci natrafić można na na pomysł zastosowania arduino jako pseudooscyloskopu. Wykorzystamy do naszych celów ten pomysł. Kod dla arduino oraz tutorial znajdują się na tej stronie. Aby lepiej obejrzeć przebieg zakłóceń proponujępobrać modyfikację kodu dla processinga: pseudooscyloskop_processing. Kod ze strony należy podmienić na ten pobrany. (Nawiasem mówiąc można go jeszcze zoptymalizować, a najlepiej napisać w innym języku programowania, ale ten nam w zupełności wystarczy.)  Następnie podłączcie dwa rezystory (małej wartości, a mogą być nawet kawałki drucika) do pinu analog_0 arduino, tak jak na obrazku poniżej:

Następnie wgrajcie kod do arduino i uruchomcie program w processingu. Powinniście zobaczyć następujące okno:

Na niebiesko zaznaczyłem miejsca gdzie przyłożyłem rękę do rezystorów (bez dotykania oczywiście!). Jak widzicie zmienia się amplituda zakłóceń. Ale zmienia się także wypełnienie, czego tak dobrze nie widać na obrazku. My wykorzystamy fakt zmiany wypełnienia. Zapraszam do pobrania kodu arduino (czujnikpojemnosciowy.txt), który będzie zapalał diodę pod pinem 13, gdy zbliżymy rękę.

Mały program, a cieszy! Jak widzicie w prosty sposób można zrobić ciekawy gadżet. Oczywiście nie ma potrzeby stosowania tu arduino. Równie dobrze można zastosować jakikolwiek mikrokontroler z przetwornikiem analogowo/cyfrowym.

Wadą tego rozwiązania jest mała stabilność, duża podatność na zakłócenia, oraz trudna regulacja zasięgu. Na niektóre osoby układ będzie reagował z większej odległości, podczas gdy na inne nie. Jednak wadom tym można zapobiiec w prosty sposób! W następnym odcinku opiszę, jak to zrobić.